۹

چتر نیلگون آسمان مرکزی

سال گذشته جهت تمرین عکاسی به پیشنهاد دوستان سفری داشتیم به روستای لار از بخش خرقان شهرستان زرندیه و در مجاورت شهرستان ساوه؛ خاطرات خوب سال پیش تشویقمان کرد که امسال بازدید از این منطقه را تجدید کنیم و نادیده های سال پیش را امسال ببینیم.

صبح خیلی زود در دمای -۲ درجه حرکت کردیم و به امید یک برف پیمایی حسابی، مجهز به سوی مقصد تاختیم غافل از اینکه امسال از آن برف سال گذشته خبری نیست!

اولین مقصد، آبگیر کوچک همسایگی روستای لار بود. سال پیش آبگیر و تلاْلواش را از دور دیده بودیم اما امسال وقتی که به محدوده آبگیر رسیدیم یک زمین مناسب برای تمرین پاتیناژ (یخ پالیزه) یا (یخ ماله) به جای آبگیر درخشان یافتیم؛ گیلک ها در زبان گیلکی به چنین آبگیری می گویند سلچه (sæl’tʃe)؛ آسمان بر فراز آبگیر فوق العاده زیبا بود، طیفی از چندین رنگ چشم نواز آبی؛ این آسمان برای من زیباترین آسمان سال ۹۱ بود.

پس از دیدن آبگیر راهی آرامستان مسیحیان روستای مسلمان نشین لار شدیم! نمی توان احساسم را از دیدن آرامستان وصف کنم، همین قدر بگویم که دیدنش مانند ماشین زمان شما را با تمام وجود در نقطه ای نامعلوم از گذشته نگه می دارد. به محض ورود به آرامستان سکوت محض گروه پر حرف ما را در بر گرفته بود، فقط سکوت بود، سکوت خالص، سکوتی عمیق، باد نسبتاً سرد ملایم و تابش آفتاب شدید و دیدن سنگ قبرهایی که اگر تاریخ های حکاکی شده ی روی برخی از آن ها نبود گمان می کردیم این قبرها از زمان شام آخر تا کنون به جا مانده اند! پس از دیدن آرامستان وارد روستای لار شدیم. به هر دری زدم که از بومیان روستا اطلاعاتی راجع به این آرامستان و مهمانان ابدی اش به دست آورم اما هیچ کس چیزی نمی دانست! تنها به من گفتند این مسیحیان پیش از آمدن به این منطقه در سه روستای دیگر بوده اند و این روستا چهارمین اقامتگاه آن ها بوده است. یکی هم گفت این ها از تبعیدی های استالین به ایران بوده اند که البته وقتی بعدها موضوع را با شهرام شهریار عزیز در میان گذاشتم این فرضیه ی تبعیدی بودن را رد کرد و گفت این ها از اجداد همان ارمنی های ساکن مجیدیه فعلی تهران هستند. البته اهالی گفتند برخی از مسیحیان هنوز در روستا خانه دارند و بهار به روستا سری می زنند. ساکنان فعلی روستای لار آذری زبان هستند.

امتداد این یادداشت …

۴

فرود از صخره های طالقان

همیشه سنگ نوردی برای من دشوار و خطرناک به نظر می رسید و تا حدی دشوار و خطرناک که بتوان گفت ناشدنی! اما پنج شنبه چهاردهم دی ماه به همت دوست خوبم الیاس در قالب گروهی ۷ نفره در معیت استاد وحید مصدری، غار نورد و مدرس رسمی فدراسیون توانستیم یکی از شاخه های سنگ نوردی یعنی فرود و حمایت با طناب را تجربه کنیم.

فرود با طناب دینامیکی - عکس از خانم مرضیه امین ( جهت بزرگنمایی روی تصویر کلیک کنید )

رخدادی فوق العاده و وصف ناشدنی بود که در کنار آموزش های دقیق و ساده ی استاد مصدری سبب گردید فرود از صخره های ۸ متری تا ۲۵ متری را با کمترین استرس تجربه کنیم. این فرود از کوه به دور از آسمان لواشکی پایتخت و در هوای بسیار مطبوع و خوشایند طالقان بی اندازه به من چسبید؛ جای شما خالی

اعضای تیم فرود

اعضای تیم فرود